บาร์ซ่ายุคที่เป๊ปคุม เด่นในเรื่องนี้มาก ทุกคนมีเทคนิคดี แต่ไม่มีใครเลี้ยงบอลหลายจังหวะ ยกเว้นเมสซี่ที่เป็นหัวใจของทีม อาศัยการเคลื่อนที่เป็นหลัก ซึ่งการทำแบบนี้ต้องอาศัยความเข้าใจในทีมซึ่งไม่ได้สร้างใน1-2ปี อาจจะเป็น7-8ปีเลยทีเดียว ทำให้รูปแบบการเล่นดูสวยงามมากจนทีมอื่นต้องเลียนแบบตามจนกลายเป็นกระแสTiki-Taka แต่ทำให้ใกล้เคียงได้ยาก
แต่จุดอ่อนของชุดนี้ก็เหมือนกับทีมที่เน้น passing ทีมอื่นๆ คือเมื่อเจอทีมที่เล่นแบบ Direct play อาศัยจังหวะที่ตัดบอลได้แล้วโจมตีเร็วจนได้ประตู เนื่องจากผู้เล่นทั้งทีมดันไปเล่นเกมรุกทั้งทีม ทำให้ลงไปแพ็คโซนรับไม่ทัน แม้จะแก้ด้วยการใช้Sweeper Goalkeeperคอยขึ้นมาตัดบอล แต่ Valdes ก็ยังมีข้อผิดพลาดให้เห็น
ส่วนบาร์เยิร์นนั้นในยุคเป๊ป รูปแบบการเล่นก็เป็นการเล่น passing เช่นกัน แต่สิ่งที่บาร์เยิร์นชุดนี้ทำได้ดีกว่าก็คือการเล่นแบบ Direct play ที่เฉียบคม รวมถึงสปีดบอลที่รวดเร็วมาก อีกทั้งคีย์แมนในเกมรุกคือผู้เล่นริมเส้นที่จะเป็นตัวทำเกมรุก ซึ่งต่างจากบาร์ซ่าที่คีย์แมนจะเป็นกองกลางตัวรุกอย่างอิเนียสต้าหรือเมสซี่ถอยต่ำลงมา แม้การเคลื่อนที่ของบาร์เยิร์นจะไม่อาจเทียบเคียงบาร์ซ่าได้ แต่สิ่งที่ทดแทนมาคือ เกมรุกที่รวดเร็วจัดจ้าน รวมถึงความคมของการใช้หน้าเป้าซึ่งบาร์ซ่าไม่มี ทั้งยังคงเอกลักษณ์ของการเล่นpassingไว้ และที่สำคัญที่สุด คีย์แมนในเกมรับของบาร์เยิร์นคือ Sweeper Goalkeeper อันดับหนึ่งของโลกอย่างนอยเออร์ ที่เปรียบเสมือนกองหลังตัวสุดท้ายและผู้รักษาประตูจอมหนึบในเวลาเดียวกัน
อาจจะเปรียบเทียบได้ว่าบาร์ซ่าและบาร์เยิร์นในยุคที่เป๊ปคุม เปรียบเสมือนศิษย์อาจารย์เดียวกัน แต่เลือกวิถีคนละเส้นทาง เป็นคล้ายหยินหยาง อยู่ที่ว่าใครจะชอบแนวไหน และเปรียบเทียบไม่ได้เพราะพีคคนละช่วงเวลา
เมื่อมองย้อนมาถึงทีมชาติไทยแล้ว เมื่อเราเลือกกำหนดสไตล์ตัวเองเป็นการเล่นบอลแบบpassingเป็นหลัก เราก็ควรนำจุดเรียนรู้จากสองทีมนี้ที่เป็นต้นตำรับบอลpassingในปัจจุบัน เอาแค่ที่ทำได้ตอนนี้คือ "ทำอย่างไรให้นักเตะมีความเข้าใจเกมส์และเข้าใจการเคลื่อนที่ไปในทิศทางเดียวกัน" รวมถึง "การปรับเปลี่ยนทัศนคตินักเตะและฝึกซ้อมแท็คติกในการเล่นDirect Play"
